© Van ganser harte Het verhaal van de rivier de Hunze begint zo'n 2000 eeuwen geleden in de voorlaatste ijstijd, het Saalien. Vanuit het noorden baanden ijsmassa's met puin, steen en leem zich zuidoostwaards. Het smeltwater van deze gletser(s) werd gekeerd door de Hondsrug. Met het warmer worden van het land ontstonden er diepten in het landschap. Zo ontstond aan de voet van de Hondsrug de basis voor het oerstroomdal van de Hunze. Terwijl de aarde tijdens het Eemien opwarmde steeg de zeespiegel en het grondwater. Het dal werd voor een deel opgevuld met door wind en zeewater aangevoerde zandpakketten en (eem)klei. Op een aantal plekken ontstonden zandkoppen en rivierduinen. Door het warme klimaat raakte het dal begroeid met hoogveen en moerassen. Een 'paradijs' voor kraanvogels, elanden, bevers, oerossen en wisenten. Het hoogteverschil met de Hondsrug was 80 meter. Tegenwoordig is het dal van de Hunze slechts 15 meter tot plaatselijk 25 meter lager gelegen. Het stroomdal van de Hunze, gelegen aan de voet van de Hondsrug, aan de oostgrens van Drenthe, heeft maar liefst een lengte van 40 kilometer. Het voorste en Achterste Diep vormen de twee bovenlopen van de beek. Bij Gasselternijveen vloeien deze samen in de Hunze (of Oostermoerse Vaart). Via het Zuidlaardermeer mondt de Hunze nabij Groningen uit in het Winschoterdiep. Uiteindelijk komt het water via het het Eemskanaal in de Waddenzee. 'Van ganser harte' grenst aan beekdal Oude Weer, een natuurgebied waar de Hunze doorheen stroomt en waar Stichting Het Drentse Landschap graag een geleidelijke en natuurlijke overgang wil maken tussen het natuurgebied het Drouwenerzand en de beek.